طب نبوى يا طب اسلامى مىباشد . چراكه ارتباط تنگاتنگى بين روح و جسم آدمى از نگاه دينى وجود دارد . در علوم پزشكى جديد هم داشتن اعتقاد به درمان و بهبودى ( شفا ) و پزشك ، جزء اصول اوليه درمان توصيه مىشود . كما اينكه بقراط مىگويد : پزشكان بايستى بيماران را از نيروى درونى خودشان آگاه نمايند تا آنها از درد رهائى يابند . اين نيروى درونى چيزى به جز اعتقاد و ايمان نيست . لذا به قرآن ايمان واقعى داشته باشيم كه شفادهنده هر دردى است و دارو و پزشك تنها وسيله اين شفا مىباشند و داشتن باورهاى مذهبى قوى مىتواند منجر به كاهش مرگ و مير بيماران و بالا بردن ميزان سلامت جامعه باشد . واژگان كليدى : قرآن ، آيه ، شفا ، ايمان مقدّمه : طب سنتى بر خلاف ساير علوم كه بعضا جديد و نو به حساب مىآيند ، سابقه‌اى ديرينه ، به قدمت عمر بشريت دارد . بزرگان طب سنتى آن‌قدر آگاهى و قدرت علمى داشتند كه اغلب تصويرى فوق بشرى را تداعى مىنمودند . در طب سنتى به انسان به عنوان يك موجود كلى و يك كليت نگريسته مىشود ، پس درمانش هم كلى و عمومى خواهد بود . در اين طب به اخلاط چهارگانه ( خون ، بلغم ، سودا و صفرا ) توجه مىشود كه مجموعه فوق باعث تشخيص و درمان بيمارى مىگردد . پس از آمدن تدريجى اديان الهى هركدام از پيغام‌آوران اين اديان خود جايگاه والاى طبيب را هم داشته‌اند . چراكه از ذات الهى تغذيه و توان مىگرفته‌اند . قرآن مجموعه‌اى عظيم و بىهمتا ، داراى نكات ظريفى من جمله در رابطه با بهداشت و سلامت انسان است كه در چند جاى قرآن با كلمه « شفا » نام